آبسیکسیماب

Abciximab (ReoPro)


طبقه بندی

دارویی: مهارکننده گیرنده گلیکوپروتئین  IIb/IIIa

بالینی: ضد پلاکت؛ آنتی ترومبوتیک

 موارد استفاده

در کنار درمان با آسپیرین و هپارین برای پیشگیری از عوارض ایسکمیک قلبی در بیماران مورد مداخلات کرونری پرکوتانئوس (PCI) و بیماران دارای آنژین ناپایدار که به درمان معمول پاسخ نمی دهند که در آنها طی ۲۴ ساعت آینده برای PCI برنامه ریزی شده است

 Off - label  PCI حمایتی طی انفارکتوس میوکارد با بالارفتن قسمت ST( STEMI).

منع مصرف:

حساسیت به آبسیکسیماب، خونریزی داخلی فعال، مالفورماسیون شریانی وریدی یا آنوریسم، CVA با نقص عصبی باقی مانده، سابقة  CVAدر ۲ سال اخیر با استفاده از آنتی کواگولانتهای خوراکی طی ۶ روز اخیر مگر اینکه PT کمتر از 2/1 برابر کنترل باشد، سابقه واسکولیت، حساسیت به پروتئین های مورین (Murine)، نئوپلاسم داخل جمجمه ای، استفاده قبلی از دکستران داخل وریدی قبل یا طی آنژیوپلاستی کرونری ترانس لومینال پرکوتانئوس (PTCA)، جراحی یا ترومای اخیر (در طی ۶ هفته اخیر)، خونریزی گوارشی یا اوروژنیتال اخیر (طی ۶ هفته اخیر)، ترومبوسیتوپنی (کمتر از 100000 سلول/mcl  ) و هیپرتانسیون شدید کنترل نشده استفاده همزمان از مهارکننده گلیکوپروتئینIIb/IIIaدیگر.

احتياطات: خطر افزایش یافته خونریزی در بیماران با وزن کمتر از ۷۵kg؛ بیماران بزرگ تر از ۶۵ ساله؛ بیماران با سابقه بیماری گوارشی؛ بیماران مصرف کننده ترومبولیتیکهاء PTCA در کمتر از ۱۲ ساعت از شروع علائم MI حاد؛ PTCA طول کشیده (طولانی تر از ۷۰ دقیقه)؛ شکست PTCA 

عملکرد : به جایگاههای گیرنده گلیکوپروتئین IIb /IIIa بر روی پلاکتها متصل می شود. 

اثر درمانی: تجمع پلاکتی را مهار می کند.

فارماکوکینتیک : به راحتی از پلاسما برداشته می شود. نیمه عمر فاز اولیه کمتر از ۱۰ دقیقه است؛ نیمه عمر قاز تانویه ۳۰ دقیقه است.

ملاحظات مربوط به سن :

حاملگی / شیردهی: 

ترشح آن به داخل شیر مادر ناشناخته است. 

طبقه بندی مصرف در حاملگی: گروه C. 

کودکان: ایمنی و اثربخشی تعیین نشده است.

افراد مسن: خطر افزایش یافته خونریزی ماژور.

تداخلات دارویی:

داروهای ضد پلاکتی، هیارین، آنتی کواگولانتهای دیگر، داروهای ترومبولیتیک NSAIDها، مهارکننده های مستقیم فاکتور X ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهند.

داروهای گیاهی : قابل توجه نیست .

مواد غذایی : موردی شناخته نشده است.

 مقادیر آزمایشگاهی: افزایش زمان فعال شده لخته شدن (ACT)، زمان پروترومبین (PT)، زمان ترموپلاستین جزئی فعال شده (aPTT)؛ کاهش شمارش پلاکتی.

اشکال در دسترس:

 محلول تزریقی: 2mg/ml (ویال ۵ میلی لیتری). 

نحوه آماده سازی و مصرف :

داخل وریدی

 بازسازی و دوز بولوس: دوز بولوس را به داخل سرنگ با استفاده از یک فیلتر 0.5 یا 0.2 

میکرونی با اتصال به پروتئین کم بکشید. انفوزیون ادامه دار: دوز را با یک فیلتر 0.5 یا 0.2

میکرونی با اتصال به پروتئین کم بردارید و با  250 ml  D5W  یا NACL ٪۰ / ۹رقیق کنید.

سرعت تجویز : بولوس طی ۱ دقیقه داده شود.

موارد احتیاط مرتبط با تجویز : با line داخل وریدی مجزا داده شود؛ هیچ داروی دیگری به انفوزیون اضافه نکنید. و برای تزریق بولوس و انفوزیون ادامه دار، از فیلتراسیون 0.5 یا 0.2۵میکرونی استریل، غير تب زا و با اتصال به پروتئین کم استفاده کنید.

 نگهداری : ویال ها را در یخچال نگهداری کنید. • محلول دارای ظاهری شفاف و بی رنگ می باشد. ه محلول را تکان دهید. • محلول آماده شده تا ۱۲ ساعت پایدار است. و اگر قسمتی در ویال استفاده نشود یا اگر محلول آماده شده حاوی هرگونه جزء کدر باشد، آن را دور بیاندازید.

ناسازگاریهای داخل وریدی : با یک line مجزا تجویز شود؛ هیچ داروی دیگری نباید به محلول انفوزیون اضافه شود.

سازگاری های داخل وریدی : آدنوزین (Adenocard)، آرگاتروبان، آتروپین سولفات، بیوالیرودین (Angiomax)، دیفن هیدرامین (Benadryl)، فنتانیل (Sublimaze)، متوپرولول (Lopressor)، میدازولام (Versed).

اندیکاسیونها / نحوه تجویز/ دوز: 

مداخله کرونری پرکوتاننوس (PCI) :

بولوس داخل وریدی: بالغین: 0.25mg/kg , 10-60  دقیقه پیش از PCI سپس انقوريون داخل وریدی ۱۲ ساعته 0.125mg/kg .در دقیقه حداکثر: 10mcg  در دقیقه.

 آنژین ناپایدار( PCI) : 

بولوس داخل وریدی: بالغین:0.25mg/kg  سپس انفوزیون ۲۴-۱۸ ساعته ۱۰mcg در دقیقه، که ۱ ساعت پس از عمل مورد نظر تمام شود.

تنظیم دوز در اختلال کلیوی /کبدی : نیازی به تنظیم دوز نیست. 

عوارض جانبی :

شایع (۱۶-۱۲٪): تهوع، هیپوتانسیون. کمتر شایع (۹٪): استفراغ. نادر (۳): برادیکاردی، گیجی سرگیجه، درد، آدم محیطی، عفونت مجاری ادراری.

 اثرات منفی / واکنش های سمی :عوارض خونریزی ماژور ممکن است رخ دهند؛ بلافاصله انفوزیون را قطع کنید. واکنش حساسیتی ممکن است رخ دهد. فیبریلاسیون یا فلاتر دهلیزی، ادم ریوی و بلوک دهلیزی بطنی کامل گاهی رخ می دهند.

ملاحظات پرستاری :

ارزیابی اولیه : هپارین باید ۴ ساعت قبل از برداشتن غلاف شریانی قطع شود. برای بیمار به مدت ۸-۶ ساعت پس از برداشت غلاف یا قطع دارو، هر کدام دیرتر رخ دهد، استراحت مطلق تجویز کنید. قبل از شروع انفوزیون (به منظور ارزیابی از نظر ابنورمالیتی های خونی از پیش موجود)، ۴-۲ ساعت پس از درمان و ۲۴ ساعت پس از درمان یا هنگام ترخیص (هر کدام زودتر رخ دهد)، شمارش پلاکتی،      aPTT, PT و PFA را بررسی کنید. محل تزریق، نبض دیستال اندام درگیر را هنگامی که غلاف شریان فمورال در محل خود است، و سپس به طور روتین تا ۶ ساعت پس از برداشت غلاف شریان فمورال بررسی کنید. نیاز به تزریقات، گرفتن نمونه خون، کاتترگذاری و سایر اقدامات تهاجمی را به حداقل برسانید. .

مداخلات / بررسی ها

aPTT ،PT و ACT، شمارش پلاکتی، هموگلوبین و هماتوکریت را کنترل کنید. انفوزیون آبسیکسیماب وايا هپارین را در صورت وقوع خونریزی خطرناک که با فشار کنترل نمی شود، قطع کنید. بیمار را از نظر تغییرات وضعیت ذهنی بررسی کنید. پوست را از نظر اکیموز، پتشی، به خصوص در دسترسی شریانی فمورال و همین طور در محل واردسازی کاتتر، محل سوراخ شریانی و وریدی، محل cutdow، و محل های سوزن زدن ارزیابی کنید. با دقت و به کمترین میزان ممکن به منظور پیشگیری از خونریزی با بیمار برخورد کنید. فشار خون اندام های تحتانی را اندازه گیری نکنید (احتمال ترومبوز ورید عمقی). کاهش فشار خون، افزایش سرعت نبض، شکایت از درد شکم یا کمردرد، سردرد شدید، شواهد خونریزی گوارشی را بررسی کنید. از بیمار راجع به افزایش خونریزی در طی قاعدگی سؤال کنید. برونده ادراری را از نظر هماچوری ارزیابی کنید. وجود هماتوم را کنترل کنید. برداشت هرگونه پوشش یا چسب را با دقت انجام دهید.

آموزش به بیمار خانواده :

تا ۳ روز پس از انفوزیون، پوست را از نظر کبودی کنترل کنید. • نشانه های خونریزی را گزارش کنید.